Τρίτη, 4 Αυγούστου 2020

Take a walk with me: Παράθυρα παντού

Αυγούστου 04, 2020 6


Σας έχει τύχει όταν βλέπετε μια συγκεκριμένη κατηγορία "αντικειμένων" να θέλετε οπωσδήποτε να τα φωτογραφίσετε; Να σας τραβάνε σαν μαγνήτης, πιο πολύ από όλα τα υπόλοιπα. Εμένα αυτό με πιάνει με τα παράθυρα. Ενίοτε και τις πόρτες. Τα παράθυρα όμως τα ξεχωρίζω μακράν από κάθε τι άλλο. Συγκέντρωσα εδώ μια μικρή συλλογή από διάφορα μέρη, κυρίως από το κέντρο της Αθήνας, το Ναύπλιο και την Κρήτη.


τα κοινωνικά παράθυρα!


ερμητικά κλειστά παράθυρα,
μαρτυρούν εγκατάλειψη
ή ανάγκη για απομόνωση;


παράθυρο με ευχαριστήριο μήνυμα 
για εκείνους που σέβονται τον προσωπικό τους χώρο
και τα λουλούδια της αυλής!


σκιές στο παράθυρο
αγκαλιάζουν τον τοίχο



παράθυρα που αιχμαλωτίζουν


παράθυρα σπασμένα
υπήρχε ζωή κάποτε
πίσω τους...



Θεέ μου πως ποθώ μιαν



το καλύτερο μήνυμα σε τοίχο...τυχερός ο γραφών, τυχερός και ο αποδέκτης!





Παράθυρο στον ουρανό...







παράθυρο με την πιο περιζήτητη θέα



*****


Εσάς τι σας τραβάει σαν μαγνήτης να φωτογραφίζετε;
Καλό Αύγουστο με παράθυρα ανοιχτά..









Δευτέρα, 20 Ιουλίου 2020

Εκείνοι που τα ξέρουν όλα

Ιουλίου 20, 2020 4


Εκείνοι που τα ξέρουν όλα.

Παλαιότερα με εξόργιζαν στον μέγιστο βαθμό, όσοι παρίσταναν πως ξέρουν τα πάντα. Τώρα τους λυπάμαι.

Δεν υπάρχει τίποτα ομορφότερο από το να μαθαίνεις διαρκώς. Ακόμα και να αναθεωρείς. Να μαθαίνεις από όλους. Να μη σνομπάρεις κανέναν. Όλοι κάτι έχουν να σε διδάξουν. Να μαθαίνεις από τους ηλικιωμένους, να μαθαίνεις και από τα παιδιά. Να μαθαίνεις από τα λάθη σου, ακόμα και από τα λάθη των άλλων.


Να είσαι ανοικτός σε κάθε ερέθισμα, δεκτικός σε κάθε γνώμη, ανεξαρτήτως αν θέλεις ή όχι να την ενστερνιστείς. Δεν είναι εκεί η ουσία.

Εκείνοι που τα ξέρουν όλα, δεν μαθαίνουν τίποτα. Δεν αφήνονται να αισθανθούν κάτι βαθύτερο, κάτι αλλιώτικο. Γιατί συνήθως είναι αρνητικοί. Βλέπουν μονόπλευρα και σπανίως διαθέτουν ενσυναίσθηση. 
Δεν είναι καλοί ακροατές, απαντούν για να σε πικάρουν και όχι για να κατανοήσουν τα λεγόμενά σου. Και τις περισσότερες φορές λούζονται όσα κοροϊδεύουν και πέφτουν μόνοι τους σε αντιφάσεις ή στις παγίδες που στήνουν για τους άλλους.

Εκείνοι που τα ξέρουν όλα, εμποδίζουν εμάς που θέλουμε να ανακαλύπτουμε και θέλουμε να απέχουμε από ανταγωνισμούς, συγκρίσεις και από εκείνη την ατελείωτη ξερολίαση. 

Εκείνοι που τα ξέρουν όλα εμποδίζουν εμάς που θέλουμε να ζήσουμε το ταξίδι της ζωής με όλο μας το είναι!




Κυριακή, 12 Ιουλίου 2020

Take a walk with me: Άνδρος

Ιουλίου 12, 2020 12


Οι καλύτερες αποδράσεις είναι εκείνες που αποφασίζεις τελευταία στιγμή, χωρίς ιδιαίτερη οργάνωση, με χαμηλές προσδοκίες... απλά και όμορφα! Να χαίρεσαι την ευλογία της φύσης, να είσαι με τον άνθρωπό σου και να νιώθεις γεμάτος χωρίς να κάνεις τρομερά πράγματα. ❝Να παίρνεις αναμνήσεις και να αφήνεις τα σημάδια σου στην άμμο❞.

Ένα νησί που δεν διαφημίζεται πολύ και έχει τόση ομορφιά να ανακαλύψεις... Και το σημαντικότερο, μόνο δύο ώρες από την Αθήνα. Οι συνθήκες φέτος περίεργες για όλους και κυρίως για τους επιχειρηματίες και εργαζόμενους του τουριστικού κλάδου. Ας ελπίσουμε και ας προσπαθήσουμε να το αφήσουμε σύντομα πίσω μας, αν και οι συνέπειες που βιώνουμε σχεδόν σε κάθε οικογένεια είναι ήδη πολλές και ζόρικες!

Σήμερα πατάμε Pause και αφήνουμε πίσω όλες μας τις σκοτούρες.


κυρίες και κύριοι, η Άνδρος!



Στο Μπατσί, ένα υπέροχο μέρος, που οι ντόπιοι χαρακτηρίζουν κοσμοπολίτικο
και τουριστικό. Είναι μαγευτικό και γραφικό! Οι φωτογραφίες μου το αδικούν.
Στο Μπατσί γυρίστηκε η γνωστή ελληνική ταινία "Κορίτσια στον ήλιο".










Δεν έχω αισθανθεί ποτέ τόση ηρεμία σε παραλία! Ίσως αυτό το γεγονός να οφείλεται στην μειωμένη τουριστική κίνηση. Να κάνεις μπάνιο σε μία πεντακάθαρη ήρεμη θάλασσα και να ακούς την καμπάνα της εκκλησίας. Πολλά βέβαια τα μποφόρ και η θάλασσα πάγος αλλά δεν με ενόχλησε ιδιαίτερα!




Και τώρα πάμε στην χώρα της Άνδρου...

εδώ μπορείτε να διαβάσετε την ιστορία του νησιού


Με το λεωφορείο η διαδρομή είναι μεγάλη, με απότομες στροφές και γκρεμούς
πάνω από τη θάλασσα που σου κόβουν την ανάσα! Λόγω υψοφοβίας δεν μπόρεσα να 
το χαρώ όπως θα ήθελα. Δύο μικρά κοριτσάκια κολλούσαν τα πρόσωπά τους στο τζάμι
και έλεγαν με τον ενθουσιασμό που χάνουμε μεγαλώνοντας:
" Oh! it's a miracle "!
Πράγματι είναι.








Η χώρα της Άνδρου με τα αρχοντικά της σπίτια έχει κρατηθεί ανέπαφη.
Δεν θυμίζει κυκλαδίτικο νησί μες την μοναδικότητά της.
Διαθέτει έντονα ιστορικά και πολιτιστικά στοιχεία,
εμείς καταφέραμε σε αυτές τις τρεις μέρες να επισκεφθούμε
το Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης του Βασίλη & της Ελίζας Γουλανδρή.







Φτάνοντας στην πλατεία του Αφανή Ναύτη πραγματικά ανατρίχιασα. 
Ένα μαγικό σημείο του νησιού.
Το άγαλμα του Αφανή Ναύτη δημιουργήθηκε προς τιμήν
όλων εκείνων των ναυτικών που έχασαν τη ζωή τους στη θάλασσα.
Το τοξοτό πέτρινο γεφύρι που ενώνει το Κάστρο με την Χώρα στην Άνδρο,
δεν καταφέραμε να το απολαύσουμε λόγω των ισχυρών ανέμων και των
κυμάτων που είχαν φτάσει στα μονοπάτια κάτω από την πλατεία.






Για να είμαι ειλικρινής το μόνο που με απογοήτευσε ήταν το λιμάνι του Γαυρίου.
Φύγαμε με τις καλύτερες εντυπώσεις και ελπίζουμε την επόμενη φορά
να μείνουμε παραπάνω μέρες να εξερευνήσουμε τα γραφικά χωριά
που έχουν τις δικές τους ιστορίες!  (Το Κόρθι με το Κάστρο της Φανερωμένης, 
τη Μεσαριά, το χωριό Άρνη με τον γνωστό μύθο της πηγής )






Πέμπτη, 2 Ιουλίου 2020

Μια ιστορία από στιχάκια: Παραμύθι κι όνειρο (13ο κεφάλαιο)

Ιουλίου 02, 2020 22


13o Κεφάλαιο: παραμύθι κι όνειρο



Είχαν περάσει τόσα χρόνια, μα ήταν σαν χθες. Πως ξεγελάστηκε έτσι και δεν ξεχώρισε το βλέμμα της εκείνο το βράδυ που τον επισκέφθηκε στο σπίτι τους, υποδυόμενη την αδελφή της! Αυτό το βλέμμα για το οποίο κάποτε πέθαινε, τώρα του φαινόταν άδειο. Κάθισαν αντικριστά.


Σ’ αγαπώ πολύ… πιο πολύ κανείς… Όποιος αγαπά δεν θα γίνει εμείς. Γιατί εμείς οι δυο μπήκαμε μπροστά… από το μαζί κι απ’ το χωριστά… Αντικριστά… Αντικριστά… (1)


Ο Δημήτρης της ζήτησε να συναντηθούν σε ουδέτερο μέρος, χωρίς αναμνήσεις. Δεν περίμενε να το δεχτεί, ήταν προετοιμασμένος για όλα. Μετά την απρόσμενη συνάντηση στο εξοχικό του Γιάννη, βρήκε εκείνη το θάρρος και επικοινώνησε μαζί του.


- Δημήτρη, θέλω να με ακούσεις... αποκρίθηκε με τρεμάμενη φωνή.

- Τουλάχιστον εσύ ξέρεις πως να με φωνάξεις. Δεν έχω διπλό όνομα, ούτε διπλή προσωπικότητα. 

- Αν ήξερες, αν με ένιωθες τότε, όλα θα ήταν διαφορετικά.

- Για μένα έχεις πεθάνει Ερατώ. Σε κήδεψα! Καταλαβαίνεις διάολε τι σημαίνει αυτό; Ή είναι όλα για σένα ένα παιχνίδι και τίποτα παραπάνω; Ποια είσαι; Εσύ ξέρεις στα αλήθεια ποια είσαι;

- Κι αν αυτό που ήμουν με αρρώσταινε; Το σκέφτηκες ποτέ πως με είχες εγκλωβίσει στον δικό σου κόσμο; Πόσο υπέφερα, δεν το έβλεπες. Κόλλησα πάνω σου, σε έβλεπα σαν σανίδα σωτηρίας. Ήμουν όμως δειλή και πριν από σένα. Πάντα θεωρούσα πως το πρόβλημά μου ήταν η Θάλεια. Το εμπόδιό μου να ξεχωρίσω. Η μουσική ήταν η μόνη μου διέξοδος. Έπρεπε να φύγω για να με ανακαλύψω. Ποτέ δεν περίμενα όμως ότι θα συνέβαινε με το πιο τραγικό τρόπο.

- Πες μου τι θέλεις να κάνω τώρα. Να υποκρίνομαι σε όλους; Να μοιραστούμε τις ενοχές σου; 

- Εσύ δεν έχεις ενοχές; Νομίζεις ότι είσαι τόσο αθώος;  Δεν θα αλλάξεις ποτέ Δημήτρη! 


Σηκώθηκε απότομα να φύγει, χάνοντας την ισορροπία της. Την άρπαξε αστραπιαία και για κλάσματα του δευτερολέπτου βρέθηκαν σε απόσταση αναπνοής.


Κλειδί που σπάει στη μέση. Η λογική μου και η τρέλα μου... Φοβάμαι φως μου... μ ένα σώμα μια ψυχή...δίδυμος γκρεμός η ενοχή. (2)


Κράτησε σφιχτά το χέρι του, "Πάμε! Ήρθε η ώρα να μάθεις."


< >

Πίσω στο σπίτι η Ερασμία ξεκλείδωνε την πόρτα ανυποψίαστη. Τα ψώνια από το σούπερ μάρκετ σκόρπισαν στο πάτωμα, μόλις αντίκρυσε το σπίτι του Δημήτρη άνω κάτω. Έτρεξε προς το τηλέφωνο να ειδοποιήσει την αστυνομία, όταν ένας άνδρας με κουκούλα μπήκε μπροστά της.

- Ούτε να το σκέφτεσαι! Και πες στον κανακάρη σου την επόμενη φορά που θα σκαλίσει παλιές ιστορίες δεν θα είναι τόσο τυχερός. 

 

Έφυγε από την πόρτα σαν επισκέπτης, κρατώντας στα χέρια του ένα παλιό dvd...


< >

Περπατούσαν πάνω από την θάλασσα αργά, αντίθετα από τον κόσμο. Έναν κόσμο πιο ξέγνοιαστο, που απολάμβανε μικρές χαρές της στιγμής. Εκείνοι δεν ήταν φτιαγμένοι έτσι. Θαρρείς πως πλήρωναν αμαρτίες γονέων. Έφτιαξαν το δικό τους παραμύθι μη μπορώντας να αντέξουν την πραγματικότητα. Και κάπως έτσι φυλάκισαν μια ζωή.


Εσύ κι εγώ κι οι δρόμοι... το φως δεν λέει συγγνώμη, τρέμει, χαράζει κι ανασταίνεται... μάτια που κλαίτε με αρρωσταίνετε... ζητώντας το όνειρο... μια ζωή παραμύθι κι όνειρο. (2)


Καθώς ο ήλιος έπεφτε, άλλαζε το χρώμα των ματιών της. Άλλαζε μαζί και η όψη της. Δεν την αναγνώριζε πια. Ύστερα από την απόλυτη σιωπή, το στόμα της πήρε φωτιά.

 

- Στην αρχή σε θεωρούσα τον μόνο υπεύθυνο. Και σε τιμωρούσα με την απουσία μου. Αργότερα προσέλαβα κρυφά ιδιωτικό ερευνητή. Εκείνος με οδήγησε γρήγορα στον Γιάννη. Δεν είναι αυτός που πιστεύουμε. Ποτέ δεν ήταν. Πρέπει να ενωθούμε, για την ψυχή της αδελφής μου. Και για την κόρη μου. Να ανοίξει πάλι η υπόθεση. Είναι το τελευταίο που σου ζητάω. Και μετά θα χαθώ.

 

Ένα μεγάλο κύμα έσκασε απειλητικά στα πόδια τους.


Να με σήκωνε ένα κύμα... να με λύτρωνε απ'το κρίμα της ψυχής. Να ξεπλύνει το θυμό μου να ξανάρθει τ' όνειρό μου να το δεις... Του μυαλού μου οι εικόνες να 'σβηναν σαν να 'ταν πόρνες της στιγμής. Να μην έχω να θυμάμαι όλα αυτά που με πονάνε ας χαθείς. (3)

 

<> 

 

Η υγρασία τρυπούσε βαθιά το δέρμα του. Έκλεισε το μπουφάν μέχρι πάνω, φόρεσε το κράνος και έγινε ένα με την άσφαλτο περνώντας μέσα από την ομίχλη.


…ο κόσμος όλος χίλια κυβικά… Είσαι αγριεμένος, είσαι κουρασμένος, έχεις τη ζωή στη σέλα σου γραμμένη. Για κάποιο φόνο είσαι γεννημένος… (4)


Ο Γιάννης του τηλεφώνησε από καρτοτηλέφωνο, για να είναι ασφαλείς, δίνοντας ραντεβού στον λόφο του Φιλοπάππου. Πάρκαρε την μηχανή λίγο πιο μακριά από το σημείο συνάντησης. Καθώς ανέβαινε τον λόφο, ανέβαινε και η αδρεναλίνη του.


-         Άλκη εδώ!


Στο παγκάκι με την ωραιότερη θέα, καθισμένες δύο τραγικές φιγούρες.

 

-        -   Πώς μας παγίδεψε έτσι; Όλους μας! Ακόμα και την ίδια της την αδελφή.

- Είναι διαταραγμένη Γιάννη, δεν το είδες;

-Δεν με ενδιαφέρει τι είναι. Πρέπει να δράσουμε γρήγορα, για να σώσουμε τους εαυτούς μας. Δεν έδωσα τόσους αγώνες στη ζωή μου, για να καταλήξω στην φυλακή.

- Λάθος. Να δράσουμε προσεκτικά, όχι γρήγορα. Είδες τι έγινε με το dvd. Χάσαμε   το μοναδικό μας πειστήριο. 

-  Η Ερασμία δεν σου είπε ότι ήταν καλά κρυμμένο; Πως σκατά το βρήκαν μου λες; Και τώρα…; 

-Τώρα τι ρε συ Γιάννη. Θα μας πει ο δικηγόρος. Εσύ πότε θα προχωρήσεις με το θέμα της Κλειώς; Αν είναι δικό σου παιδί; 

-Δεν ξέρω στ'αλήθεια τα έχω χαμένα. Ο Δημήτρης δεν πρέπει να μάθει την αλήθεια; Ευτυχώς που η Κάτια είναι μαζί μας. Που να'ξερε ο Αυγερινός!

- Για την ώρα όχι. Δεν είναι έτοιμος, δεν πρόκειται να πιστέψει εμάς. Ότι ο Αυγερινός και η Ερατώ...


<> 


Ο ήχος της πόρτας τον ξύπνησε βίαια.

 

- Κύριε Οικονόμου καλημέρα! Συγνώμη για την καθυστέρηση. Μπορούμε να ξεκινήσουμε αν είστε έτοιμος.

- Ποια είστε εσείς;

- Η ψυχοθεραπεύτρια της κλινικής. Είχατε ένα ατύχημα πριν από λίγους μήνες. Όταν επιστρέφατε από την βόλτα με την κουνιάδα σας. 

- Ορίστε; Τι ασυναρτησίες μου λέτε; Ποιος με έφερε εδώ; Δώστε μου το τηλέφωνό μου σας παρακαλώ. 

- Ηρεμήστε κύριε Οικονόμου, μην επιβαρύνετε άλλο την υγεία σας. Χτυπήσατε στο κεφάλι, χειρουργηθήκατε και μέχρι να επανέλθει η μνήμη σας μένετε εδώ τώρα.

- Δεν το πιστεύω, είναι όνειρο έτσι; Δεν το ζω αυτό αληθινά. Ποιος με έφερε εδώ;

- Ο φίλος σας ο Γιάννης. Σας παρακαλώ συνεργαστείτε για το δικό σας καλό. Σε κάθε μας συνεδρία κάνετε και ένα βήμα μπροστά. Είναι κρίμα να τα χαλάσετ...

 

Ο ήχος του τηλεφώνου διέκοψε απότομα τα λόγια της. Χαμήλωσε ξαφνικά τον τόνο της φωνής γυρνώντας από την μεριά του τοίχου. 

 

-Παρακαλώ; Ναι.. Δεν μπορώ να σου μιλήσω τώρα Ερατώ. Βρες γρήγορα τον Αυγερινό. Έχουμε πρόβλημα. Δεν ξέρω τι θα κάνεις, δεν μπορώ να συνεχίσω. Να καταστρέψω την καριέρα μου για τα λεφτά σας και την αθωότητά σου; Όταν με ξαναπάρεις θα έχει τελειώσει όλο αυτό. 

 

Ο Δημήτρης έκανε να σηκωθεί να την εμποδίσει μα η ηρεμιστική ένεση του έκοψε την φόρα. Το σώμα του έπεσε βαριά στο πάτωμα. 

 Σάστισε με το χαμόγελό του. 

 

Για ιδέστε τον ακροβάτη που κι όταν πέφτει γελά...και ποτέ δεν κλαίει, ποτέ δεν κλαίει. (5)

 

 

***

 

Συνεχίζεται…


Μείνετε συντονισμένοι
για να μάθετε πότε μπαίνει 
το φινάλε στην ιστορία μας!


*** 



Οι Στίχοι που χρησιμοποιήθηκαν:

(η χρήση τους είναι μη κερδοσκοπική στα πλαίσια του δρώμενου)

 

(1)   Αντικριστά

 

Στίχοι: Νίκος Μωραϊτης

Μουσική: Γιώργος Θεοφάνους

Ερμηνεία: Κώστας Μακεδόνας & Γλυκερία

 

(2) Οι δρόμοι

 

Στίχοι: Λίνα Νικολακοπούλου

Μουσική: Δημήτρης Παπαδημητρίου

Ερμηνεία: Χάρις Αλεξίου

  

(3) Ας χαθείς

 

Στίχοι: Βασίλης Χαραλαμπόπουλος

Μουσική & Ερμηνεία : Χρήστος Θηβαίος 

 

(4) Ο κουρσάρος

 

Στίχοι: Παύλος Μάτεσις

Μουσική: Λάκης Παπαδόπουλος

Ερμηνεία: Βασίλης Παπακωνσταντίνου

 

(5) Ακροβάτης

 

Στίχοι & Μουσική: Δημήτρης Αποστολάκης

Πρώτη εκτέλεση: Χαϊνηδες

Γιάννης Χαρούλης

Μίλτος Πασχαλίδης

Φωτεινή Βελεσιώτου



πηγή εικόνας: Kylie Parks  


****

Αυτή ήταν η συμμετοχή μου στο πιο ... ριψοκίνδυνο δρώμενο που έχω διοργανώσει μέχρι τώρα και στο μόνο που δυσκολεύτηκα απίστευτα πολύ! 


Εδώ μπορείτε να διαβάσετε όλα τα κεφάλαια που προηγήθηκαν: Μια ιστορία από στιχάκια




Παρασκευή, 26 Ιουνίου 2020

Bloggers Talking Challenge: όλες οι συνεντεύξεις!

Ιουνίου 26, 2020 4

Για εκείνους που διαβάζουν για πρώτη φορά: 

τι εστί Bloggers Talking Challenge: 


Η ιδέα είναι απλή: Μου στέλνετε τις απαντήσεις σας στο e-mail για να σας παρουσιάσω και προσκαλείτε όποιον blogger επιθυμείτε να λάβει μέρος. Εκείνος με την σειρά του σας δίνει τις απαντήσεις του για να τις αναρτήσετε στο δικό σας blog και προσκαλεί τον επόμενο blogger.. Σαν μία σκυτάλη συνεντεύξεων.


πληροφορίες: infojustk@gmail.com






δείτε παρακάτω όλες τις  συνεντεύξεις
από το challenge #1 & #2
και οδηγηθείτε στα ιστολόγια όσων συμμετείχαν:

   










Με τον Βασίλη Διακοβασίλη "του μυαλού τα γυρίσματα"







Και συνεχίζεται...